Dziś zabierzemy was w niesamowitą podróż, która rozpoczyna ponad 300 milionów lat temu, w epoce, kiedy w tym rejonie panował tropikalny klimat, a dzisiejszą dolinę rzeki Mozy i Lesse pokrywało ciepłe morze. Na jego dnie rosły koralowce, które przez ponad 20 milionów lat tworzyły skały, znajdujące się obecnie po obu stronach rzeki Mozy i Lesse.

I właśnie te skały zamieszkuje dziś, będący pod ochroną, sokół wędrowny. Populacja tego drapieżnika liczy dziś ponad 200 par, jednak nie zawsze tak było. 

W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku populacja sokoła wędrownego wyginęła do ostatniej pary. Stało się tak głównie z trzech powodów. Na skutek odstrzału tego ptaka przez hodowców gołębi. W w bezpłodności sokołów spowodowanej stosowaniem w rolnictwie pestycydu DDT, oraz z powodu przestępczej działalności polegającej na wykradaniu jaj z gniazd.

Populacja sokoła wędrownego zaczęła powoli odradzać się po 1970 r., kiedy stosowanie pestycydu DDT zostało zabronione, a dodatkowo drapieżnik ten został wpisany na listę ptaków chronionych.